

Terra
A me tarra
Da issi piaghji fiuriti à i cimi altani
Da u branu chì sbuccia à vaghjimu infiaratu
Da i tempi landani à chì sarà dumani,
Chì maì un cumpiessi di cantà u to fiatu
O la me tarra.
Hè quidda di l'antichi à u visu in sudori
Suminendu di granu i custeri è i piani,
Arrizendu i muri è quissa cun amori,
Da fà chì ogni ghjornu ci sia casa è pani,
Hè quidda di u cummunu o tutu hè a tutti,
Da a donna, u ziteddu è u vechju malatu,
A chì si chjama à l'aiutu ci hè vinti mani ufferti,
Spirendu chì dumani sarà forsi à un altru.
Hè quidda di u prisentu cridendu cun fervori
Chì si pò capà quì ùn sò vani paroddi
A quali vuleti dà un antru imperatori
Edda rispondi sempri di u nome di Paoli
O la me tarra.
Quidda di lissu lucali chì cascava in pulvina
L'omi si sò pisati pà fà fumà u forru
Chì mai ùn fussi detta chì tuttu và in ruina
Issu fumi hè da tutti l'ora di u ritornu
Hè quidda di dumani francata da u mali
Sarà à modu nostru è di virdu antichi
Fora di i paradisi detti artificiali
Chì l'eternu ci auiti da vincia issi castichi.
I me rimi è a to' chitarra
A u spuntà di u branu,
Quand'edda canta a zitedda
Una sìmplicia riturnedda
Fatta di dui parolli
E un'arietta di cialamedda. (bis)
Per un paese muntagnolu
Di quiddi ch'un volini mora,
Induva ci hè sempri u batticori
E l'inernu un fumaghjolu
Chì sparghji vita à tutti l'ori. (bis)
I me rime è a to' chitarra
Si marìtani à ogni venti
Pìgliani stessi currenti
Quandi u cori s'infiara.
Quandu si movi a natura
U svegliu di u talaveddu
Una spiscia, un fiumiceddu
Quandi a farfalla graziosa
Fallendu di u celu
Si posa nant'una ghjambella. (bis)
Per un prighjuneru luntanu
I pueti incatennati
Per i nucenti chì sò ammazzati
Per a dignità di l'omu
E tanti pòpulli ligati
Da u pientu aduluratu.
Ripigliu.
L'Altu silenziu
Quand'eddu spunta u soli da i cimi immaculati
E chì d'ogni fumaccioli i monti sò spurgulati
Duii muvri soli soli insemi sò attipati.
In a tarra di l'altu silenziu, eiu sò natu,
A fà u viaghju supranu eiu ti chjamu.
Fianc'à fiancu è u pianu pianu, ripìglianu l'alturaghja
Da i vali di u Mànganu, sin'à a serra cimaghja
Versu l'eternu supranu quellu di l'alta nivaghja.
Ripigliu
Còrrini nanta i pianuri middi fiumiceddi chjari,
L'acceddu cogli l'annuri è chjama i so' cumpari
Mezz'à l'elpi di virduri paci l'agneddu in i sarri.
Ripigliu
A u cori di u nivaghju in'a conca di friscura,
Nasci u fiori di Maghju, si spechja in l'acqua pura
Chì u muntesi in viaghju eni è frisgia in burdura.
Ripigliu
L'anima di l'acqua
Nùn mi stintii tandu, chì eri fior' di branu,
Da lumi chì sì movi, tannacquavu li prati,
T'allisciavu purtantu, scoliu tenebrosu,
Tì rinfrescavu pullonu, à frondi spinzerati.
Avà ti sentu, a sai, ancu di li me ochji !
T'amavu è curriu ind ‘è funtani scherzosi,
Trà prunulaghji ardenti à dolci pianu sbuccà
In piaghja di vaghjimu cì vole chè mi riposi,
Chì lu to' granu, oramai, e ghjuntu à maturà.
A stu mari d'eternu t'addunisci, ò cara !
Forsi socu stanca di tantu amori dattu.
Mà mi lasci stracciatu è cecu di menta !
Omu nùn sà vede in' li nuli lu fiatu ;
Sempri pinsendu à tè è sempri sè ingratu.
A to' notti, ò meu, sarà di sogni nera,
Mà di piova è di soffiu ti saraghju aiutà.
E dumani, à l'alba, fors' in tè spunterà
Un omu più cuscenti, è un omu di più,
E serenu, à l'altri, purtarè li virtù.
Lugliu 83
Di u vint' ottu di lugliu
O chì ghjornu assignalatu
Nì cudava pà i prati
U facucciu spatrunatu
U paesi di I Peri
S'appruntava à l'assaltu.
S'infiaravani i lecci
E nemenu i castagni
E l'anticu buschettu
Si sintiani i lagni
Si vidia parta in fumi
A somma di tanti travagli.
In fondu di i rughjoni
Si sintia mughjà u ventu
Da i poghji à i cantoni
L'aria purtava spaventu
E da sopra à i mattoni
Rimori di tradimentu.
L'omi tutti adduniti
Da vicinu o da luntanu
A chì purghjiva l'acqua
A chì a so frasca in manu
Si battia pà issi machji
Pà ùn senta u nostru affanu.
L'ùltimu d'issu scumpientu
U ti mandu omu vanu
Tù chì brusgi i nostri lochi
E chì porti tantu danu
Tema à Diu è l'omu fieru
A quali tù brusgi u granu.
Novi di Maghju
Novi di maghju , ghjurnata scura
In u turmentu, è a bughjura
Eroi corsi, ariditi è fieri
Di u gran' Pasquali, i so guerrieri.
Da l'alta serra à u pianu
Si muviva a cuscenza
U cornu di a rivolta
Sunava nova spirenza.
Pòpulu corsu, addisperatu
Da u Signori, abbundanatu
I patriotti, funi incappiati
Nant' à u ponti, assassinati.
U frusteru sceleretu
Sfracicendu a tarr' offesa
Marturiendu i più veghji
Senza nisuna difesa.
Lacrim' è pienti, sangui sbarzatu
Ghjenti culpiti, à l'ultimu fiatu
Forza putenti, à la cunquista
Cù l'intenzioni culuniasta.
Mani cechi in viulenza
Paisoli insanguanati
Omi mandati in partenza
Doni è ziteddi appiccati.
O chì l'invernu ti dessi a forza
A annacquà, a terra corsa
D' un sangui anticu, di a raghjoni
Par ch' edda campi, a to' nazioni.
Nuvembri
Quandi a sera, casticatu
Ti trovi ind'à to' stanza,
Essendu disoccupatu
Bench' ùn manchi di crianza
A l'abbughjà di a to vita
Voli piantà li to passi.
Quandi ai travaddatu
Tanti mani è tanti seri
Par ùn essa cunfurtatu
Cà dà prumessa è prighjeri
Ripigliu.
Quandi tali ùn pelegrinu
Chì viaghja à l'arritrosa,
Sbucchi nant' à un caminu
Duv'e vatta a morti estrosa.
Ripigliu.
Mà pianta puru sti pienti
Ti vèneni à u succorsu
Tanti frateddi ardenti
Di difenda u nomu corsu.
A l'albori di a to vita
Viaghja à passi sicuri,
Di diffenda u nomu corsu.
Puesia
A l'orizonti infiarati
Da l'accendita crudelli
Lagni brioni è scunpienti
Tòmbani tanti frateddi.
Sighjuzeghjani i populi
Nant'a tarra sanguinosa
Piègnani qualchi suredda
Un figliolu, una sposa.
Puesia rinfresca l'aria
Di issi lochi ghjastimati.
Rimori di i stacchetti
Chì ven'à pista u chjassu
Ind' un passu militaru
Fàcini tantu fracassu
S'aviccina a scarpata
Sò centu sò deci milla
Spavintèghjani issi lochi
Ghjugni a varghja civila.
Ripigliu
E trèmani di paura
Ind'i carciari aguastati
I ziteddi miseriosi
Ind'i so panni a varghja civila.
Casticati di natura,
Eterni persecutati,
A so ùnica scelta :
Sottumissi ò ammazzatti.
Quand' eddi m'accurdarani…
Quand' eddi m'accurdarani
chì sta terra hè a meia
Quandu avaraghju ancu
eiu u me paesi à mè,
Quandu mi rispitarani
senza marchjami in coddu
Quandu saraghju dinù
patronu di i me lochi,
Quand' a me lingua anch' edda
sarà para di a soia
Quandu eiu dinù
avaraghju a me scola,
Quand' eddi m'accurdarani
chì sta terra hè meia
Tandu serami amachi
parchì saremi pari,
Quandu saraghju dinù
fighjolu di i mei
Senza vergogna più
d'essa inferiori à eddi,
Quandu eiu vultaraghju
ind' e mè à campacci
Quandu ùn mi mugarà
più u so sapè supranu,
Quand' eddi m'accurdarani
chì sta terra hè meia
Quandu averaghju ancu
eiu u me paesi à mè.
Sonniu muntagnolu
Qual'hè ch'un hà sunniatu
D'ess'un ghjornu un aceddu,
Di bulà sempri più altu
A a ricerca di i steddi.
Scuprendu sanna a natura
A carrezza di l'aria pura,
Basgiendu ancu a virdura
Di i lochi i più oscuri.
Discitatu pà l'alba turchina
Chì si batti cù l'horizonti
A sgaghjà torna una via
Pà u Rè soli trà i monti.
Mà azzicatu da u ventu
Chì sdramina i so lamenti
Senti risunnà tanti pienti
L'anima trista di i surghjenti.
T'allegrani tutt'i tesori
Di prati suminati à fiori
A furesta piena à rimori
Bagna a to' vista di culori.
Se tù ti ricunnosci ò corsu
A l'acceddu di sta canzona
Parti fieru carcu à passioni
A l'assaltu di pinzaloni
A scopra muntagni è nivoni.
Sucietà
Vogliu cuntà u passu di a me vita
Una verità chì dici senza pietà
U novu campà di a vechja sucietà
D'antichi muntagnoli, d'antichi maghjaghjoli.
Hè persa a libertà pà ùn essa salvata
A vera hà amazzata a nostra veghja razza
Quaddru anticu di u vechju ritratu
Ricordi di quiddi chì sò smariti.
Sò l'omu corsu ch'ùn voli micca mora
Mezz'a à sucietà chì sgrana a me ora
Di a vita è a morta, oghji voliu cantà
Ciò chì si chjama a nova sucietà.
Prati di grani, sempri lavurati
Nant' a tribbiera vi seti addurmintati
Artisgiani antichi, seti stati affuccati
Traditi à l'alba nova, seti stati annicati.
U lumi hà scambiatu l'ultima candella
A zilia illuminata oghji si spingnia
Pà lascià a piazza à u speghju chì parla
E chì porta a nutizia di u mondu malatu.
Sò l'omu corsu chì campa a so' cultura
Mezz' à a sucietà chì manghja è chì strughja
L'anticu campà pà nova andatura
Chì ricusa sempri a nova sucietà.
U fiumi a piaghja, u paesi chì canta
U vechju è u ziteddu chì cùntani a so' gioia
Muntagna sacra chì porta è chì tramanda
U sonniu benettu ind' un locu maladettu.
Mà crescia u fiatu di a vera spirenza
A nova libartà truvarà i so valori
Cù a paci vultata di a nova cuscenza
U lumi di u Signori splendarà di culori.
Sò l'omu corsu ch'un voli micca mora
Mezz' à sucietà chì sgrana a mè ora
Di a vita è a morta oghji vogliu cantà
Ciò chì sì chjamarà : a nova sucietà.


